ماهِ پریده‌رنگ

شعری از پرسی بیش شلی (۱۷۹۲-۱۸۲۲)، که برای ماه سروده. (برگردان به فارسی از خودم)

A poem by Percy Bysshe Shelley (1792-1822)

           Art thou pale for weariness

اینکه رنگ به رخسار نداری از خستگیِ                                                                                

           Of climbing heaven and gazing on the earth, 

به آسمان فراز آمدن و به زمین نگریستن است،                                                                   

          Wandering companionless

 یا از بی‌همدلی و سرگردان بودن                                                                                    

           Among the stars that have a different birth,

 در میان ستارگانی با زادگانی دیگر،                                                                                 

           And ever changing, like a joyless eye

 و همیشه در تغییر، همچون چشمی ناشاد                                                                           

           That finds no object worth its constancy?

که هیچ چیز ارزش نگاهش را ندارد؟